به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری، مدیر پایگاه میراث جهانی چغازنبیل گفت: اقدامات اجرایی این پروژه که با برپایی کارگاه حفاظت و مرمت، تامین مواد و مصالح بهینه و نیروهای مورد نیاز از شهریور ماه سالجاری آغاز شده بود به تازگی پایان یافته است.

وی همچنین مرمت و اجرای اندود حفاظتی قسمت هایی از حصار درونی ، میانی و همچنین دروازه های ورودی معبد را که در اثر بارندگیهای ماه های گذشته آسیب دیده بودند را از جمله اقدامات صورت گرفته سالجاری در این بنا عنوان کرد.

پاکسازی سطوح زیگورات، آماده کردن آنها جهت اندود مجدد در جبهه های شمالی، شمال شرقی  و جنوب غربی، اصلاح شیب بندی سطوح جهت تسریع و تسهیل حرکت آب های سطحی ، مرمت و احداث ماهیچه های خشتی – کاهگلی در لبه های طبقات و سطوح به منظور جلوگیری از سرریزآب های سطحی  بر روی دیواره ها، پر کردن شیارهای موجود در بدنه اتاق های ضلع جنوب غربی که در زمان گریشمن حفاری شده اند و …. از دیگر اقدامات مرمتی  در این اثر جهانی است.

این بنای تاریخی شاهد منحصر به فرد و استثنایی از فرهنگ و سنت تمدن ایلامی، شاهدی از اعتقادات ایلامیان به عنوان یک از قدیمی ترین گروه های بومی ناپدید شده ایران و نمونه برجسته از فضاهای شهری با طراحی ایلامی است.

محوطه چغازنبیل ، شامل بقایای یک شهر و اجتماع بزرگ مربوط به دوران ایلام میانه (حدود قرن چهارده پیش از میلاد) بوده که از تپه‌های متعددی تشکیل شده است. شهر در اواخر سده چهاردهم پیش از میلاد تخریب و طی آن بخشهایی از بناها بر اثر آتش‌سوزی نابود شد. این محوطه که  در دوره محدودی مسکونی بود، پس از ویرانی هیچگاه رونق قبلی را بدست نیاورد و فقط سکونت‌های کوچک و استقرارهایی موقتی در دورانهای متأخرتر پارتی و ساسانی در آن ایجاد شد. عملیات کاوش محوطه، با نمایان شدن یک طاق آجری هنگام ساخت جاده شرکت کشت و صنعت نیشکر هفت‌تپه، در سال۱۳۴۴ خورشیدی به سرپرستی دکتر عزت‌الله نگهبان آغاز شد و تا سال۱۳۵۷ ادامه یافت.

در این مدت با انجام چهارده فصل کاوش مداوم،  آثار معماری ارزشمندی بدست آمد. هم اکنون نیز برای شناخت بیشتر و بهتر تاریخ و تمدن ایلام، عملیات کاوش با استفاده از سیستم‌های جدید (مانند ژئوفیزیک) در این محوطه در حال انجام است. آثار معماری مکشوفه در این محوطه شامل مجموعه آرامگاه‌ها و چند مجموعه بزرگ دیگر است. این اثر تاریخی به همراه تخت جمشید و میدان نقش جهان به همت زنده یاد دکتر شهریار عدل در ۴ آبان ماه ۱۳۵۸ در فهرست میراث جهانی قرار گرفت.