این پرسشی است که بسیاری از دوستان با دیدن آثار باستانی وهنری ایران درموزه های خارج از کشور به ذهنشان خطور میکند:

در سال 1900 بین ایران و فرانسه قراردادی منعقد شد و اعطای حق انحصاری و دائمی کاوش های باستان شناسی در ایران به این کشور واگذارشد.در سال 1925م با ورود آمریکایی ها به ایران ابهاماتی توسط آنها و عناصر آنها به قانون فوق وارد شد و سرانجام این قانون در دوره پهلوی اول لغو شد.

 

فشارهای دیپلماتیک آمریکا بر فرانسه در نهایت منجر به عقد قراردادی بین ایران و فرانسه در تاریخ 18 اکتبر 1927 شد، طبق این قرارداد فرانسویان متعهد شدند که از حقوق خود در معاهده ی 1900 دست بکشند. در عین حال ماده ی اول این معاهده ریاست آثار باستانی ایران را به مدت بیست سال در اختیار فرانسویان قرار می داد که برای این منظور هم آندره گدار فرانسوی انتخاب شد!!!

ماده ی چهاردهم این قانون اصل تقسیم یافته ها را در بر می گیرد: « در روند عملیات کاوش های باستان شناسی کشفیاتی که نتیجه ی عملیات دولت در زمان و مکانی خاص باشد، به خود دولت تعلق خواهد یافت و در مورد کشفیاتی که نتیجه ی عملیات دیگران باشد، دولت مب تواند ده قطعه از اشیایی را که ویژگی تاریخی یا هنری دارند انتخاب و تصرف کند و نیمی از باقی مانده ی کشفیات را به صورت مجانی به کاشف واگذار نماید و نیم دیگری را به تصرف خود در بیاورد...»

 

  

منبع:
cloob.com