آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان (به ترکی آذربایجانی: Azərbaycan Dövlət Akademik Opera və Balet Teatrı) یک خانه اپرا در باکو مرکز جمهوری آذربایجان، که در دوران امپراطوری روسیه به سال ۱۹۱۱ میلادی به درخواست برادران میلوف و با کمک مالی نیکوکار آذربایجانی به نام زین‌العابدین تقی‌یف بنیان‌گذاری شده‌است. و در سال ۱۹۲۷، آکادمی ملی اپرا و تئاتر آذربایجان به نام نویسنده مشهور آذربایجانی میرزا فتحعلی آخوندزاده (۱) نامگذاری شد. و از سال ۱۹۵۹ به موسسه آموزش عالی ارتقاء یافت.

مرکز خرید پارک بلوار یکی از اولین مجتمع های تجاری خرید در باکو هست که بغیر یه مکان مناسب و خوب برای خرید٬ جایی برای گذراندن اوقات فراغت برای سرگرمی و خوردن غذاهای لذیذ می باشد.
این مرکز خرید بیشتر اجناسی چون البسه٬ کفش٬ جواهرات٬ سوغاتی با برندهای بین اللملی و دارای سوپر مارکت بزرگی در طبقه منفی یک هست که می توان لبنیات٬ گوشت و نان و دیگر وسایل نظیر را با قیمتی مناسب خریداری کرد.

طبق کتیبه این بنا، این گنبد به دستور یکی از امرای سلجوقی به نام «شیث قاطه المظفری» ساخته شده است. معماری این بنا شباهت زیادی به قبرهای قرن ششم هجری قمری به خصوص قبرهای مراغه و سایر مقبره های دوره های سلجوقی دارد. بد نیست بدانید که در عصر سلجوقی، سیر تحول آرامگاه سازی دوره اسلامی ایران، روندی رو به رشد و ترقی در پیش گرفت. ترکان سلجوقی موفق شدند که یک حکومت نمونه ایرانی اسلامی را خلق و ارائه کنند و در این میان نقش اصلی بر عهده وزیران بزرگ ایرانی آل سلجوق چون خواجه نظام الملک طوسی بود.

این اثر مربوط به سده ۶ ه. ق. است و در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۱۴ با شماره ثبت ۲۴۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

روستای «سنگ تراشان» در حوالی خرم آباد و در محدوده آبشارهای «نوژیان» و «وارک» واقع شده است که به ماسوله لرستان نیز شهرت دارد؛ روستایی پلکانی با مناظر طبیعی بسیار زیبا که در بیشتر اوقات سال مقصد بسیاری از گردشگران است.
دره پایین دست این روستا بعد از بارش هر باران، مملو از توده های عظیم و پیوسته ابر می شود؛ به طوریکه در پایین دست روستا، صحنه ای بی بدیل به شکل دریایی از ابر پدید می آید و جلوه ای خاص به منطقه «سنگ تراشان» می بخشد که از پدیده های نادر طبیعت ایران به شمار می رود. آنچه روستای سنگ تراشان را در بین محافل علمی مطرح کرده است، کشف یک محوطه باستانی در سال 1382 در حاشیه شمالی این روستا است که سایت ارزشمندی از دفینه های مفرغی مربوط به عصر آهن در آن کشف شد و حیرت باستان شناسان را برانگیخت. این اشیای نفیس مفرغی که قدمت آنها به هزاره اول پیش از میلاد می رسد، از کم نظیرترین گنجینه های مفرغی جهان به شمار می آیند که تاکنون شش فصل مورد کاوش باستان شناسی قرار گرفته است. برخی از اشیای شاخص حاصل از کاوش محوطه «پاتخت» سنگ تراشان، هم اکنون در موزه قلعه فلک الافلاک خرم آباد در معرض بازدید گردشگران قرار دارد.

فومن یکی از شهرستان‌ های زیبای استان گیلان و شهری با مجسمه‌ های رنگارنگ و ابنیه‌ های تاریخی منحصر به فرد است. از مکانهای پرطرفدار  فومن قلعه رودخان و ماسوله میباشد که برای هر گردشگری بسیار دیدنی است.
از زیباترین و محبو ب ترین تفرجگاه ها در فومن، «پارک فومن» است که به دلیل وجود انواع مجسمه ها از جمله مجسمه های چهار دختران، در بین گردشگران مشهور و محبوب است.
پارک شهر فومن با داشتن انواع مجسمه های بی نظیر و تاریخی و فضای زیبا و سرسبز و امکانات رفاهی مناسب طی چند سال گذشته مورد توجه گردشگران زیادی بوده است.

موزه فرش آذربایجان در باکو٬ موزه اختصاصی فرش می باشد که انواع فرش های و گلیم های دوخته شده در طرح ها٬ سبک ها و متریال های مختلف و انواع تکنیک های دوخت به نمایش گذاشته است. بنای جدید موزه فرش آذربایجان با دارا بودن معماری منحصر بفرد خود که شبیه فرش لوله شده است نظر هر بیننده را به خود جلب میکند. که این معماری در داخل آن نیز مشهود هست٬ چنانچه نحوه به نمایش گذاشتن فرش ها و گلیم ها در داخل آن بر روی دیوارهای قوس دار این موزه به صورت عالی صورت گرفته است. 
موزه جدید فرش آذربایجان بعد انتقال از مکان قدیمی خود به بنای جدید در تاریخ ۲۰۱۴ به افتتاح رسید.

ایچری شهر هسته ی تاریخی باکو پایتخت آذربایجان است. در دسمبر سال 2000 , ایچری شهر , شامل قصر شیروانشاهان و قیز قالاسی اولین مکان در آذربایجان بود که از طرف یونسکو بعنوان سایت میراث جهانی طبقه بندی شده و به ثبت برسد.

ایچری شهربه چندین محله تقسیم شده بو که بعنوان تقسیمات اجتماعی نیز عمل میکردند. بعضی اوقات این تقسیمات ایچری شهر بخاط مسجدی که در آنها بود نامگذاری می شدند. مثلا: محله ی مسجد جمعه, محله ی مسجد شال , محله مسجد محمدیار و غیره.

لیست محلات اصلی

سیدلر : محله ی روحانیون

آغشالوارلار: محله ی اشراف (شلوار سفیدان)

بزباشیمینلر:( آنهایی که گوشت نمیخورند)

گمیچیلر: محله ی کشتی سازان و ملوانان

حامامچیلار: محله ی کارکنان حمام عمومی

آراباچیلار: محله کالسکه سوارن و درشکه سواران

نفتچیلر: محله ی کارگران نفت

جهودزیناللیلار: محله ی یهودیان

لزگیلر: محله ی آهنگران و زره سازان

گیلکلر: محله ی تجار گیلانی

منبع:

گردآوری و ترجمه توسط تیم تریپ یار

Wikipedia.org

یکی از بزرگترین مراکز خرید باکو که علاوه بر لوازم مورد نیاز، سرگرمی های خوبی نیز برای بچه ها دارد مرکز خرید 28 است. این مرکز خرید شامل چندین رستوران، فروشگاه های برند، سینما، سوپر مارکت و پارکینگ می باشد.
نزدیکی به مراکز گردشگری باکو از مهمترین ویژگیهای این بازار محسوب میشود.

آتشکده باکو که به آتشگاه و معبد آتش باکو نیز معروف است, یک معبد آیینی قلعه مانند درمحله ی سوراخانی شهر باکو می باشد. بر اساس کتیبه های هندی و پارسی, از این معبد بعنوان مکان عبادت آیین های هندو و زرتشتی استفاده می شده است. این مجتمع پنج گانه که دارای حیاطی محصور از حجره هایی برای راهبان و محرابی چهارطاقی در وسط تشکیل می شود در قرن های هفدهم و هجدهم ساخته شده است.  آتش مقدس معبد بدلیل از دست دادن منبع سوخت طبیعی خود بخاطر تاسیس تاسیسات نفت و گاز طبیعی در نزدیکی آن منطقه به خاموشی گروید و معبد در سال 1883 متروک گردید. این مجتمع در سال 1975 تبدیل به یک موزه گردید. تعداد بازدید کنندگان از این معبد سالانه بالغ بر 15000 نفر می باشد.

سورخانی در شبه جزیره آبشرون که مشهور به  بیرون آمدن خودبخود و طبیعی گاز و نفت از زمین و سوختن شعله های همیشگی حاصل از آن ها است قرار دارد. انگلبرت کمپفر , جهانگرد مشهور آلمانی نیز که در سال 1683 از سورخانی بزدید کرده بود از وجود هفت سوراخ با آتش های همیشه فروزان در این مکان در سخن گفته است.

سنگ نوشته ای موجود در آتشکده باکو و نوشته روی آن به زبان فارسی که بازدید زرتشتیان اصفهان از این آتشگاه را تایید میکند:

آتشی صف کشیده همچون دک

جیی بِوانی رسیده تا بادک

سال نو نُزل مبارک باد گفت

خانۀ شد رو سنامد (؟) سنة ۱۱۵٨
 

منابع:

ترجمه تیم تریپ یار

Wikipedia.org

آرامگاه امامزاده سید محمد زرین ‌نوا مربوط به سدهٔ هشت یا نه ه.ق است و در شهرستان قائم شهر در روستای چمازکتی واقع شده که محیطی آرام در دل شالیزارها و باغ های مرکبات این روستا مأمن این آرامگاه تاریخی است.
این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۳۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.