یکی از قلعه‌ های معروف خراسان جنوبی قلعه باغ مود سربیشه است. قلعه باغ مود در فاصله 30 کیلومتری بیرجند و در شهر مود واقع شده است. مود شهری با قدمت تاریخی در جنوب استان خراسان جنوبی و در ۳۰ کیلومتری جاده ارتباطی بیرجند به زاهدان واقع شده است.
باغ مود بنای بزرگی بوده که مدت‌ های طولانی مورد استفاده قرار می‌ گرفته‌‌ است.
آنچه در بررسی نخستین بنا مشخص می‌‌ شود این است که این بنا در طول دوران دارای دو کاربری جداگانه بوده است. قسمت‌ های اصلی بنا شامل حصار، برج‌ ها، دروازه‌ های ورودی و عمارت قدیمی می‌ شود. در تزیین عمارت این مکان نقاشیهای زیبایی بکار رفته است.
باغ، قلعه مود بنایی است منحصر به فرد با ویژگی‌ های خاص معماری و هنری، که یکی از ویژگی‌ های این بنا تغییرات صورت گرفته در طول تاریخ است. در اصل قدمت این بنا حداقل به دوره زندیه بر میگردد و در دوران بعدی تغییراتی در آن انجام گرفته است.
آنچه از بررسی بنا به دست می‌ آید این است که این بنا در اصل قلعه‌ ای دفاعی بوده که وجود حصار قوی و قطور با برج‌ های متعدد دلیل این مدعا است.

قلعه باغ و عمارت مود در سال 1379 با شماره 3462 ثبت ملی شده است.

قلعه بیرجند که با نام‌های قلعه ته ده و پایین شهر نیز شناخته می‌شود، بزرگترین و قدیمی‌ترین بنای تاریخی بیرجند به شمار می‌روداین قلعه که از جمله نقاط گردشگری بیرجند و استان خراسان جنوبی است، بر فراز بلندترین نقطه غربی تپه ماهورهای شهر بیرجند قرار دارد.این قلعه با وسعتی بالغ بر 3000 مترمربع در دوره صفویه ساخته شده و در واقع هسته اولیه شهر بیرجند محسوب می‌ شود.

ارگ کلاه فرنگی یکی از آثار تاریخی و جاذبه‌ های گردشگری است که به نماد و نگین شهر بیرجند مشهور است. این ارگ که در مرکز شهر قرار دارد با شماره 1880 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.
شکل اولیه کلاه‌ فرنگی بیرجند شامل دو بادگیر در دوسو بوده است که در بازسازی‌ های بعدی حذف شده است. در حال حاضر این ارگ در محل استانداری خراسان جنوبی واقع است.
ارگ کلاه فرنگی به عنوان دارالحکومه محل حکمرانی امیر معصوم خان بوده که در اواخر دوره زندیه احداث شده است. بنای مزبور به طور کلی از نظر فرم معماری با سایر بناهای شهری متفاوت است.

کتابخانه و موزه ملی ملک یکی از کتابخانه‌ های شهر تهران است. در سال ۱۳۱۶ توسط حسین آقا ملک تأسیس شد و به همراه املاک و مستغلات وقف آستان قدس رضوی شد. در تیر ماه ۱۳۲۳ قطعه زمین بزرگی را در باغ ملی تهران (میدان مشق) برای ساختمان جدید کتابخانه و موزه وقف کرد. احداث ساختمان جدید کتابخانه و موزه ملی ملک در سال ۱۳۶۴ آغاز شد و در ۱۳۷۵ به پایان رسید.

این مجموعه در خیابان امام خمینی تهران (سپه) جنب ساختمان امور خارجه قرار دارد.

مجموعه خانه حاج حسین آقا ملک یکی از مراکز وابسته به موسسه کتابخانه و موزه ملی ملک است. خانه ملک در بافت بازار تهران قرار گرفته و ارتباط آن با مجموعه های شهری - به دلیل قرارگیری در فاصله بین دو مسجد امام (مسجد شاه سابق) و مسجد جامع- حائز اهمیت است. این بنا به لحاظ معماری شامل دو بخش قاجار و پهلوی است. خانه ملک یکی از بناهایی است که تزئینات خاص هر دو دوره را داشته. آجرکاری، کاشی کاری، حجاری، گچبری دوره قاجار، منبت کاری، تزئینات چوبی، دیوار پوش های قاجاری و تزیینات فلزی از هنرهای به کار رفته در تزیینات خانه ملک محسوب می شوند.

این خانه در تاریخ ۱۳۷۶/۰۹/۱۶ با شماره ۱۹۴۰ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.

روستای سنگان، روستایی کوهستانی و بسیار زیبا در مسیر جاده کن، شمال غربی تهران و کمی بالاتر از سولقان بوده و دارای امامزاده و آبشاری زیبا است. دره سنگان یکی از دره‌ های پر آب منطقه است.

کمتر آبشاری را می توان یافت که همچون «سنگان» در بهار پر آب باشند و در زمستان هم وقتی یخ می زند، برای یخ نوردان دیواره ای یخی بسازد. بهار که از راه می رسد این آبشار پنجاه متری استان تهران از خواب زمستانی بیدار می شود؛ آبشاری که از ذوب شدن یخچال های قله هایی مثل «چشمه شاهی» و «پهنه حصار» یکی از آبشارهای سرد و پر آب دماوند است.

برای رسیدن به آبگرم مرتضی علی باید از شهر طبس بگذرید و بعد، حدود پنج كیلومتر را با پای پیاده طی کنید كه بیشتر این مسیر از داخل آب می گذرد! در طول راه، دیواره‌ های بلند دره مانندی در دو طرف همراهی تان می کنند که روی آنها حفره‌ های کوچک و بزرگ با نظم خاصی قرار گرفته اند. بعضی از این حفره ها، چشمه های جوشان آب هستند که بزرگترین شان به حمام مرتضی علی معروف شده‌ است. حمامی برای چند دقیقه آب تنی مسافران! اولین چشمه به نام قنبر از شرق به غرب (به تبعیت از شیب و راستای دره) جاری بوده و آب آن سرد است. پس از طی 6 کیلومتر چشمه آب گرم مرتضی علی ظاهر گردیده که علت به وجود آمدن گرمای آب شکستگی و فشار گسلی می باشد. پس از تجمیع آب چشمه های مرتضی علی و قنبری آب حاصل پس از طی 300 متر به چشمه جعفری منتهی میشود.
رودخانه ای به نام سردر در این تنگه جریان دارد که در طول مسیر چشمه های کوچک و بزرگ آب گرم و آب سرد بر آن می ریزد. آب گرم چشمه مرتضی علی به این رودخانه میریزد و جریان آب گرم و سرد بوجود می آید که از جالب ترین تجربه های گردشگری منطقه محسوب میشود.
تجربه راهپیمایی در این تنگه زمانی خاص می شود که در رودخانه یک پای خود را در آبگرم و پای دیگر خود را در آب سرد خواهید یافت. تجربه حسی متفاوت و فوق العاده در دل دل کویر ایران.

چشمه مرتضی علی طبس در جلسه کمیته ثبت و حریم میراث طبیعی، 29 مرداد 1393 با شماره 196 در فهرست میراث طبیعی به ثبت رسید.

طاق یا سد شاه عباسی پر رکوردترین بنای تاریخی ایران است! سدی با شصت متر ارتفاع که نه تنها لقب قدیمی‌ ترین و بزرگ‌ ترین سد قوسی جهان را با خود یدک می کشد، بلکه به مدت 550 سال هم به عنوان بلندترین سد در جهان شناخته می شد. اما سد شاه عباسی یک لقب دیگر هم دارد که هنوز هیچ سدی موفق به تصاحب آن نشده است: نازکترین سد جهان که به خاطر عرض تاج  یک متری اش به این نام شناخته می شود.
برای دیدن طاق شاه عباسی که به سد شاه عباسی هم معروف است، باید به روستای 700 ساله خرو و در فاصله ‪27‬ کیلومتری شهر طبس سفر کنید. جایی در نزدیکی چشمه آب گرم مرتضی علی که قبلا درباره اش مفصل نوشته ایم.
بالاتر از این چشمه، دره تنگی وجود دارد که در آن طاق شاه عباسی بنا شده است. قدمت این طاق را به دوره صفویه نسبت می دهند احتمالا قدمت بیشتری دارد چون باستان شناسان معتقدند که سنگ نگاره‌ های بز کوهی که بر آن حک شده اند، قدمت هفت هزار ساله دارند و نمادی از درخواست فراوانی آب، زایندگی و فراوانی نعمت است. عده ای هم این بزها را نمادی از فرشتگانی می دانند که برای نگهبانی آب، افزایش و فراوانی نعمت بر دیواره‌ های طاق دعا می کنند.

کاروانسرای خانات بزرگترین کاروانسرای درون شهری تهران بوده است.

این کاروانسرا در اواخر دوران ناصرالدین شاه قاجار  بنا شده است و نزدیک به دو قرن قدمت دارد. معماری آن به شیوهٔ آجر کاری است و دارای دو بخش حیاط و راهروی ورودی است.

عمارت کاروانسرای خانات، بزرگترین بنا در نوع خود در داخل بافت مرکزی شهر تهران و همچنین داخل بافت تاریخی بوده که فاقد حریم مصوب می باشد.

این مکان به علت آتش سوزی سال ۱۳۵۷ بلااستفاده بود و در نهایت در اسفند ماه سال ۱۳۸۸ جهت برپایی جشن نوروزی بازگشایی مجدد شد.

کاروانسرای خانات در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است و اکنون از این مکان به عنوان بورس خشکبار استفاده می شود.

گذشت زمان از موضوعاتی بوده که در طول تاریخ همواره ذهن آدمی را به خود مشغول داشته و از اینرو بشردر جهت یافتن وسیله ای برای اندازه گیری زمان تلاش می کرده است. انسانهای اولیه احتمالاً با طلوع خورشید، پیدایش شب و ظهور ستارگان فعالیتهای خویش را تنظیم می کردند. اما رفته رفته برای سنجش زمان ابزارهایی نظیر ساعتهای آفتابی، آبی، شنی و سوختی و با پیشرفت علم، انواع ساعتهای مکانیکی ساخته شدند.

”تماشاگه زمان” مکانی است که بخشی از تلاشهای بشری  در زمینه ساخت انواع ابزارهای سنجش زمان را به نمایش گذارده است.