این غار در ۲۰کیلومتری برج های دوگانه خرقان در دهستان حصار از توابع شهر آبگرم قرار دارد و بامختصات جغرافیایی ۳۰/۵۱/۴۸ طول شرقی و ۵۴/۴۷/۳۵ عرض شمالی، ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۲۰۶۴ متر است. پس از عبور از دهانه غار و فرود از یک چاه راه ۱۵ متری، تالاری به وسعت بیش از یک هزار متر مربع نمایان می شود که دارای چکیده ها و چکنده های فوق العاده زیبایی است. قدمت آن به دوره الیگومیوس و دوران سوم زمین شناسی می رسد.

قلعه مارکوه  در شهرستان رامسر، شهر کتالم، مسیر جاده تلارسر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۴۸۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. احتمالا تاریخ بنای آن به پیش از اسلام می رسد. قلعه مارکوه یک قلعه استراژیکی بوده و از لحاظ نظامی در قرون3-6و 8 هجری مورد استفاده قرار گرفته است. از بالای این بنا براحتی می توان از شمال تا دریا، از شرق تا تنکابن، از غرب تارامسر و از جنوب نیز کوههای البرز را تحت نظر داشت.

یکی از جاذبه های و پدیده های زیبایی که در نوع خود در استان گیلان بی نظیر است غار آویشوی واقع در منطقه ای به همین نام در ۴۰ کیلومتری جنوب غربی شهر شاندرمن شهرستان ماسال است.

این غار از بی نظیرترین غارهای کشور است که در دل جنگلهای شهرستان ماسال قرار دارد و قندیلهای گوناگون و آبشارهای زیبای آن می تواند هر بیننده ای را مجذوب خود کند.

در روستای نیاق از توابع قزوین صخره ای نسبتاً مرتفع قرار دارد که در دل این صخره حفره های بزرگ توسط عوامل طبیعی ایجاد شده است . در داخل برخی از این حفره ها حوضچه هایی مستطیلی شکل توسط ساکنان احتمالی حفر شده است. این حوضچه ها به هنگام بارندگی از آب باران پر می شود. ساکنان محلی بر این باورند که محمد حنفیه در بالای این ایوان قصری ساخته بوده است ؛ که امروزه از این قصر به جز تکه هایی سفالی چیزی باقی نیست .

روستای نیاق در هفده کیلو متری شمال قزوین قرار دارد و یکی از مراکز مهم کشت انگور در استان است 

زندان «قصر» که از زندان های معروف واقع در قلب تهران بود چند سال است که به موزه تبدیل شده است.  باغ‌ موزه قصر که سابقا زندان قصر نامیده می‌شد، اولین زندان متمرکز تهران بود. این زندان هم اینک تعطیل شده و تحت عنوان باغ موزه قصر بعنوان یکی از مراکز فرهنگی، تاریخی و هنری کشور مورد بازدید عموم است.

باغ موزه ی قصر، در ابتدا قصری بود که به دستور فتحعلی شاه قاجار در سال 1177 بنا شد و یکصد و 30 سال بعد از آن، اولین زندان ایران بر روی پایه های قصر قاجار که در اثر سیل مهیبی از بین رفته بود، پا گرفت و در سال 1308 زندان قصر نام گرفت.

عمارت پیر آباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان اسکو، بخش ایلخچی، شهر ایلخچی، منطقه پیر آباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۸۹۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

عمارت پیرآباد از دیرباز مکانی برای تجمع و گردهمایی مردم بوده که اهالی ایلخچی و روستاهای اطراف در اعیاد و مراسم و آئین های محلی در آن گرد هم می آیند. این بنا یکی از قدیمی ترین و زیباترین خانه های خشتی تاریخی شهر ایلخچی است.

مسجد جامع لار مسجدی است تاریخی که در شهرستان لارستان در جنوب استان فارس واقع شده است. این مسجد از آثار قرن هشت هجری قمری می‌باشد  بخش اصلی مسجد در برگیرنده چهارطاقی است که نمای آن با سنگ تراش ساخته شده و دارای محرابی بود که هنگام بازسازی تخریب شده است.

ساخت مسجد جامع در شهر باستانی شوشتر بعد از فتح مسلمانان و اسلام آوردن مردم، در سال ۲۵۴ قمری در زمان سیزدهمین خلیفه عباسی «المعتز بالله المتوکل» که در زمان امام حسن عسکری (ع) خلافت می کرد، آغاز شد و در دوره خلیفه مسترشد بالله به اتمام رسید. مسجد جامع شوشتر در قرون بعد به کرات تعمیر و مرمت شده است.

گفتنی است مسجد جامع شوشتر پس از مسجد جامع یزد قدیمی ترین مسجد جامع ایران هست با قدمتی ۱۲۰۰ ساله ( از سال ۲۵۴ ه ق ) ، دارای کتیبه های بسیار و جالب همانند کتیبه ی دوره ای مسجد که سوره یاسین دورتادور دیوار قبله مسجد حک شده است یا منبر قدیمی که قدیمی ترین منبر ایران و دارای دو  محراب خاص و جالب و پر نقش و نگار می باشد.
این مسجد به شماره 286 در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است و مالکیت آن در اختیار اداره اوقاف میباشد.

دشت لاله های واژگون الیگودرز به عنوان بزرگترین دشت لاله واژگون جهان یکی از مناظر دیدنی این شهرستان است که هر بیننده‌ای را مجذوب خود می‌کند و همه ساله در فصل بهار دامنه‌های زاگرس پوشیده از گلهای زیبا‌ی لاله واژگون در رنگهای سرخ و زرد می‌شود و این مناظر زیبا از 35 کیلومتری جنوب شرقی مرکز الیگودرز شروع و تا فراز دامنه های زاگرس ادامه می یابد.

موزهٔ صبا، یکی از موزه‌های استان تهران و مربوط به استاد ابوالحسن صبا، استاد برجستهٔ موسیقی ایرانی است. ابوالحسن صبا علاوه بر نوازندگی‌، دستی نیز بر آهنگسازی داشت و همچنین آشنایی خوبی با ادبیات کلاسیک ایران داشت. این موزهٔ هنری، خانهٔ شخصی ابوالحسن صبا است که بر اساس وصیت او در ۲۹ آبان ۱۳۵۳، توسط دانشکدهٔ هنرهای زیبا به موزه تبدیل شد.