دریاچه کیو نگین فیروزه ای رنگ شهر خرم آباد با چشم اندازی زیبا و دیدنی از جاذبه های گردشگری و تفریحی استان لرستان است. کیو (به لری: سراو کیاو) دریاچه ای طبیعی است که در شمال غرب خرم آباد واقع شده است. این دریاچه که از دریاچه های طبیعی درون شهری ایران به شمار می رود، زیستگاهی مناسب برای جانوران آبزی و پرندگان بومی و مهاجر است و با امکانات تفریحی و شهربازی و چشم اندازهای طبیعی متعددی که در اطراف آن وجود دارند، از مناطق مهم گردشگری شهر خرم آباد محسوب می شود.
ده علیرضا یک منطقه چند صد میلیون ساله است که در مسیر زرند به کوهبانان قرار دارد و مهمان رد پای دایناسور ها و فسیل آنها می باشد. آثاری از جای پای دانیاسورها که مربوط به دوران ماقبل تاریخ است، در این منطقه کشف گردیده که از آثار بسیار ارزشمند و نادر دنیا می باشد و شگفتی کارشناسان و باستان شناسان را برانگیخته است. جانورانی که متعلق به دوران ماقبل تاریخ بوده و دارای ۵ متر بلندی و ۸ تن وزن بوده اند و جای پای هیکل سنگین خود را روی سطح ماسه سنگی که آثار امواج آب نیز بر آن محفوظ مانده است در کوهستانهای شرقی زرند بجا گذاشته اند. ده علیرضا از توابع بخش مرکزی شهرستان زرند در استان کرمان است.
مهمترین جاذبه گردشگری ریگان تپه های شنی این شهرستان است که به عنوان بزرگترین تپه های شنی جهان شهرت دارند. در ریگان تپه های شنی وجود دارد که این تپه ها شرایط خاص و بسیار زیبایی دارند و در کنار آن کویر بسیار زیبایی در این منطقه وجود دارد که فاصله زیادی با جاده ترانزیت ندارد. این تپه ها محل برگزاری مسابقات شتر سواری، موتور سواری، ماشین سواری و همچنین پیاده روی بر روی شن می باشد. لازم به ذکر است که این تپه های شنی خاصیت درمانی نیز دارد.
روستای برجک از جاذبه های گردشگری رودبار جنوب است که در آن آبشار سونته و قنات های بسیاری وجود دارد که زمینه سیاحت و تفریح را برای مسافران نوروزی فراهم کرده است. شما می توانید از طبیعت همیشه سبز این منطقه و رودخانه و چشمه های آن لذت ببرید.
شهرستان رودبار در جنوب استان کرمان واقع شده و مهم ترین جاذبه گردشگری این شهرستان صخره ای زیبا و دیدنی بنام میل فرهاد است که یکی از عجایب جنوب استان محسوب می شود. درارتفاعات بالای این صخره بوی بوته های درمنه انسان را به شگفتی وا می دارد.. میل فرهاد منطقه ای زیبا با طبیعتی بکر و جذاب است و مناسب برای تفریح و گردش است.
کوه شیدا در شمال شرقی دهگلان به عنوان یک زیارتگاه مطرح است. کوه شیدا؛ آرامگاه «جد امان الله خان» والی کردستان در دوره نادرشاه افشار است، در عین حال این منطقه به «شیدای نازار» نیز معروف است. اهالی دهگلان کوه شیدا را به کوه شیطه و یا شیبا، که به معنی کوه نور است، می شناسند. بالای کوه بنایی گنبدی شکل وجود دارد که در سال ۱۳۸۱ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.
قلعه ها و برج های خشتی بسیار در ایران وجود دارد که از گذشته های دور برجای مانده اند و هرکدام بازگو کننده تاریخ هر نقطه از ایران هستند. استان کرمان نیز قلعه ها، برج ها و ارگ های کوچک و بزرگ بسیاری در دل خود جای داده است. راور که یکی از شهرهای استان کرمان است، به تنهایی بسیاری از قلعه ها و برج ها را در این استان به خود اختصاص داده است. یکی از این قلعه ها، قلعه قهقه راور است. قلعه قهقه به دوره ساسانیان و پس از اسلام تعلق دارد و در تاریخ ۱ فروردین ۱۳۴۵ با شمارهٔ ثبت ۴۹۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چهرن روستایی ییلاقی در دهستان سیه بنوئیه بخش مرکزی شهرستان رابر استان کرمان است. این روستا در دامنه کوه لاله زار قرار گرفته و دارای طبیعتی زیبا و آبشارهایی دل انگیز است. جویبارها و چشمه سارهای بسیاری در این منطقه وجود دارد. در بخش شمالی روستا، مسیر رودخانه ای وجود دارد که از ارتفاعات لاله زار جریان می یابد.
گنبد جبلیه، در منتهی الیه شرقی کرمان در نزدیکی دو قبرستان صاحب الزمان و سید حسین کرمان گنبد بزرگ و عجیبی از سنگ و گچ بنا گردیده که دست تطاول روزگار در تخریب آن کوتاه آمده است. این گنبد هشت ضلعی که به گنبد گبری نیز شهرت دارد تماما از سنگ است و عرض پی آن نیز در پایه به ۳ متر می رسد. در هشت طرف آن هشت در بعرض ۲ متر قرار گرفته که اخیرا برای مستحکم ساختن بنا و جلوگیری از تخریب آن درگاه ها را با سنگ مسدود کرده اند و فقط یکی را باز گذاشته اند. قسمت بالای گنبد از آجر ساخته شده است و در داخل گنبد ظاهرا گچ بریها و تزئین کاریهایی وجود داشته که قسمت بالا ریخته و قسمت پائین را تخریب کرده اند. گنبد جبليه در سال ۱۳۱۶هجري شمسي به ثبت آثار ملي رسيد و در سال ۱۳۸۸ پس از مرمت به گنجينه جبليه (كتيبههاي تاريخي) تبديل شد.
قلعه تاریخی منوجان در مرکز شهر منوجان قرار دارد و از مصالحی مانند خشت، گل و سنگ ساخته شده است. این مکان روزگاری از قلعه های دفاعی و مهم منطقه محسوب می شد و قدمت آن به عهد ساسانیان می رسد. در دوران سلجوقی تا صفویه نیز قلعه منوجان همچنان پابرجا بوده است. این مکان تاریخی در ۲۳ مهر ۱۳۸۴، با شماره ثبت ۱۳۵۷۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
