آسبادها به عنوان میراث بومی و شگرد صنعتی دوران باستان، بیانگر توسعه فنی و دانش کاربردی پیشینیان ما در منطقه خواف می باشند که از یک سو سازگاری مردم این مناطق با محیط زیست و از سویی دیگر توانایی آنها در بهره گیری از انرژی های پایدار طبیعی را نشان می دهند.
بیشتر محققین بر این باورند که مردم شرق ایران اولین بار از نیروی باد در آسبادها برای خرد کردن گندم و بالا بردن آب استفاده کرده اند. این صنعت از ایران به اروپا، چین، هند و مصر انتقال یافته است. امروزه محدوده ای که در آن آثار آسبادها قابل مشاهده است شامل سیستان، خراسان جنوبی، رضوی و بخش هایی از افغانستان است.
در این میان، آسبادهای (آسیاب بادی) نشتیفان شهرستان خواف در خراسان رضوی از بزرگترین و ممتازترین مجموعه های خشت، گل و چوبی و البته قدیم ترین بنا از این گونه در جهان است که با تلفیق هنر و فناوری، همچنان در خدمت مردمان دیروز و امروز می باشد.
آسبادها نماد فناوری شرق کشور است که از انرژی پاک استفاده می کند؛ آسبادهای نشتیفان برای استفاده بهینه از وزش باد های قوی، مداوم و ۱۲۰ روزه سیستان ساخته شده اند. این بادها پره های چوبی آسباد ها را به حرکت در می آوردند و باعث آسیاب شدن گندم می شدند. ساختار این آسباد ها از دو قسمت تشکیل شده که در قسمت پایین آن سنگ رویین و زیرین و انبار ذخیره غلات وجود دارد و در قسمت بالایی چرخ و پر آسباد با مصالح چوبی مستقر است.
شهرستان خواف در جنوب خاوری مشهد نود و پنج اثر تاریخی و فرهنگی ثبت شده در فهرست آثار ملی دارد. ثبت جهانی آسبادهای خواف نیز در قالب پرونده آسبادهای ایران به همراه آسبادهای استانهای خراسان جنوبی و سیستان و بلوچستان در حال انجام است.
لازم به ذکر است که قنات قصبه گناباد در استان خراسان رضوی نیز در فهرست یونسکو به ثبت رسیده است و ارزش جهانی دارد.
