کوچ، واژه ای که هزاران سال زندگی سنتی اقوام لرزبان دامنه های زاگرس را به تصویر می کشد. "مال کنون "مهم ترین موضوع زندگی و معیشت عشایر است و در عین حال یادآور شاخص ترین اثر موسیقایی ایل بختیاری است.
مالکنون، آیینی تاریخی و دیرین عشایر بختیاری است، که به لحظه آغاز کوچ عشایر گفته میشود
" کوچ " در فرهنگ بختیاری با سختی و تلاش عجین شده و مردان و زنان این دیار باطی طریق در دل کوهها و کوهساران دل به دریای رودهای ناآرام میزنند.
عشایر در طول سال برای دست یافتن به مراتع سرسبز در ییلاق و قشلاق دوبار اقدام به کوچ می کنند که کوچ بهاری ییلاقی از خوزستان به چهارمحال و بختیاری به دلیل دست یافتن به مراتع سرسبز و آبهای روان با خوشحالی همراه است.
عشایر برای حرکت ایل ساعت نیک می کنند و باروبنه می بندند و در فصل زیبای بهار راهی ییلاق می شوند. کسانی که در ایل وظیفه شان راندن بره ها وبزغاله هاست برای این که خوشی و هیجان سفر و حرکت بره ها وبزغاله ها را درایل پخش کنند با آهنگی دلنشین اشعاری را به لری می خوانند...
عشایر بختیاری در سال دو نوبت کوچ می کنند به گونه ای که در بهار از نیمه فروردین تا اواخر اردیبهشت از منطقه گرمسیر (شهرهایی در استان خوزستان) به منطقه سردسیر در استان چهار محال و بختیاری و دامنه های شمالی رشته کوه زاگرس نقل مکان می کنند و از اواخر شهریور تا اواسط آبان هم همین مسیر را برمی گردند.
تاکنون سه هزار و ۸۰۰ کیلومتر ایلراه درجه یک، ۲ و ۳ عشایری در استان چهارمحال و بختیاری شناسایی شده است. برخی از این ایلراه ها بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارد و مهمترین آن ایلراه “دزپارت” است که از “گردنه رخ” آغاز و به منطقه “دهدز” استان خوزستان متصل می شود.