خانه و باغ کلانتری مربوط به دوره قاجار است که در تبریز واقع شده و در تاریخ ۲۷ مرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۹۷۱۲ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه و باغ کلانتری متعلق به آقاي ابراهيم خان شرف الدوله كلانتري است كه از نمايندگان تبريز در اولين مجلس شوراي ملي در دوره قاجار بود. این خانه در سال ۱۳۶۰ توسط آقاي حاج محمد اخوان (دبير بازنشته) خريداري شده است.
موزه پست و مخابرات در بهمن ماه 1369 به نام موزه پست شروع به كار كرد. این موزه در یكی از قدیمیترین و شكیلترین عمارتهای دولتی است كه از دو طبقه بنا متشكل از سالنها و غرفههای متعدد میباشد و مكانی مناسب جهت بازدید مشتاقان دیدار آثار تاریخی و كهن است. شایان ذكر است كه طراح و شروع كننده عمارت پست ماركوف و تمام كننده آن مهندس مظلومیان، از مهندسان شهرداری تهران، بوده است.
در 20 اسفند ماه 1374، به استناد موافقت سازمان امور اداری و استخدامی كشور، موزه پست به موزه وزارت پست و تلگراف و تلفن و در 12 مرداد ماه 1378، به موزه پست و مخابرات تغییر نام داد.
خانه فاضل عراقی مربوط به دوره قاجار است و در تهران، غرب میدان فردوسی، کوچه پارس واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۵۶۸ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
این خانه موقوفه مرحوم فاضل عراقی است. سازنده و معمار عمارت با ایجاد پیش کرد و فرو رفتگی جزیی در نما، تنوع ایجاد کرده است. بخش مرکزی نما با دری تمام شیشه در قسمت همکف و پنجره ای تمام شیشه در طبقه اول، پیش آمده ترین قسمت این بنا به شمار می رود. کاشی های عمارت بسیار نفیس و بر روی بسیاری از آنها تصاویر شاهان و پادشاهان معروف ایران باستان در نهایت زیبایی نقش شده اند.
این مکان بدلیل تبدیل شدن به بیمارستان دادگستری امکان بازدید برای عموم وجود ندارد.
خانه فروغ الملک قوامی که امروزه با نام موزه هنر مشکین فام شناخته می شود یکی از جاذبه های دیدنی شهر شیراز است که توسط خانواده مشکین فام و به صورت خصوصی اداره می شود.
این اثر در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۷۷ با شماره ثبت ۲۰۴۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
موزه موسیقی (خانه منطقی نژاد) یکی از بناهای تاریخی زیبا مربوط به دوره قاجار است که در سال ۱۳۱۱ ه.ق ساخته شده است. خانه تاریخی منطقی نژاد را می توان جلوه ای از معماری خانه های تاریخی شیراز به شمار آورد. تالار آینه خانه منطقی نژاد یکی از بی نظیر ترین تالارهای آینه خانه های تاریخی ایران است. خانه منطقی نژاد در سال ۱۳۵۲با شماره ۱۴۹۰ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
در حال حاضر این خانه به عنوان موزه موسیقی مورد استفاده است.
خاتم کاری یکی از ارزشمندترین صنایع دستی شیراز است. علت برتری خاتم های شیراز تفاوت در مراحل انجام کار است. اوج این هنر به دوران صفوی باز می گردد و بهترین نمونه آن مسجد جامع عقیق شیراز است.
خانه سعادت شیراز که از ديد کاشی کاری، آجرکاری و گره چینی از بناهای شاخص و منحصر به فرد دوران قاجار به شمار می رود در سال ۱۳۸۴ خورشيدي به منظور حفظ و احیای هنرهای سنتی و صنایع دستی به موزه و کارگاه خاتم اختصاص داده شد.
این خانه که در بافت قدیم شیراز واقع شده است، در تاریخ ۲ آبان ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۴۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه میرزا کوچک خان جنگلی به واقع زادگاه یونس استاد سرایی معروف به میرزا کوچک خان از مبارزان انقلاب مشروطه و رهبر جنبش جنگل است که استان گیلان و شهر رشت واقع شده است. میرزا کوچک خان جنگلی در خانه ای متولد شد که اکنون به یکی از جاذبه های گردشگری مهم استان گیلان و خانه یکی از بزرگترین مشاهیر ایران تبدیل شده است.
یونس استاد سرایی مشهور به میرزا کوچک خان جنگلی (۱۲۵۷ -۱۱ آذر ۱۳۰۰) مبارز انقلاب مشروطه و رهبر جنبش جنگل بود که در اعتراض به نقض تمامیت ارضی و استقلال ایران از سوی بیگانگان بعد از مشروطه قیام کرد. آرامگاه این رهبر انقلابی ایران در شهر رشت واقع شده است.
آرامگاه میرزا کوچک خان در تاریخ ۱۰ خرداد ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۷۸۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
برج چهلدختر دامغان برج آجری در مغرب شهر دامغان پشت آرامگاه امامزاده جعفر و کنار جاده دامغان به سمنان قرار دارد. ارتفاع برج مذکور تقریباً ۱۵ متر و محیط خارجی آن ۲۳ متر و قطر داخلی آن ۵/۵ متر است. این برج که تقریباً به سبک برج طغرل ری و میل رادکان بنا شده در سال ۴۴۶ هجری(۱۰۵۴ میلادی) به امر ابوشجاع اصفهانی ساخته شدهاست. قدر مسلّم اینکه اسم چهل دختر یا چهل دختران مربوط به دورههای قبل از اسلام میباشد.
قابل ذکر است که این مکان را فقط از بیرون میتوان بازدید کرد.
مسجد جامع سمنان بنایی بسیار کهن و باارزش در سمنان است. در طول زمان تغییرات و تحولات زیادی در این مسجد بوجود آمده است، این اثر طبق متون تاریخی به قرن سوم هجری قمری تعلق دارد که در دوره سلجوقی، ایلخانی و تیموری گسترش یافته است. عقیده بر این است که این مسجد در قرن نخست هجری و بر روی خرابه های آتشکده بنا شده است. سبک معماری این بنا، به شیوه معماری آذری می باشد. این مسجد در سال 1310 بشماره 163 در فهرست آثار ملی ثبت شده است.
در ضلع شمال شرقی مسجد جامع منارهای وجود دارد که روی بدنه آجری آن کتیبه ای به خط کوفی نوشته شده است. منار این مسجد بواسطه اهميتش با وجود پيوستگي آن با بناي مسجد جامع داراي شماره ثبت جداگانه اي است.
