پل صیحه اندیمشک

آباره عباس خان اندیمشک

آدرس:
خوزستان، اندیمشک
زمان بازدید:
آزاد
تعطیلی هفته
ندارد
تعطیلات سالانه
ندارد
بلیط ورودی
رایگان
بلیط اتباع خارجی
رایگان
چکیده: پل صیحه اندیمشک

پل صیحه در اندیمشک با ۱۲ دهنه در زمان پویایی خود به عنوان سازه ای جهت انتقال آب مورد استفاده قرار می گرفت. چنین سازه هایی که فقط برای آبیاری زمین های کشاورزی احداث می شدند، به آبرو شهرت می یافت. سنگ، آجر و ملاط گل و آهک و ساروج از مصالح به کار رفته در ساخت پل صیحه است که به «آباره عباس خان» نیز معروف است. طبق اظهارات کارشناسان، در ساخت پل توجهی به نمای آن نشده و تنها به نوع کاربری آن و قدرت و استحکام سازه اهمیت داده شده است که در برابر عوامل آسیب زا، استقامت کافی را داشته باشد. این پل در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۳۷۶ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده ‌است.

مشخصات کلی
نام
پل صیحه اندیمشک
قدمت
دوره صفوی
بازسازی
۱۳۸۰
پیشنهادات
نزدیکترین جاذبه های گردشگری
آباره سبزآب
مسیر دسترسی
آدرس
خوزستان، اندیمشک
امکانات
پوشش شبکه
متن کامل: پل صیحه اندیمشک

«پل صیحه» یکی از آثار تاریخی شهرستان اندیمشک است که در فاصله ۸ کیلومتری از مسیر اندیمشک به شوش قرار دارد. این سازه از پل ‌های آبرو محسوب می شود که تنها جهت آبیاری زمین‌ های کشاورزی به کار می‌ آیند و اصطلاحاً آباره گفته می ‌شود. پل صیحه که متعلق به دوران صفویان است، کار انتقال آب از رودخانه‌ دز به این منطقه را بر عهده داشته است.

این بنا دارای ۱۲ دهانه است و در گذشته کاربری انتقال آب را داشته و آب را به وسیلهٔ کانال به این منطقه آورده و پس از عبور آب از روی پل، زمین ‌های کشاورزی آن طرف پل را آبیاری می ‌نمودند. مصالح بکار رفته در ساخت این پل سنگ، آجر به همراه ملاط گل، آهک و ساروج می‌ باشد پی پایه‌ های این پل از سنگ، ستون ‌ها از آجر و دیواره‌ های فوقانی از سنگ است. دریچه ‌های پل در جهت خلاف جریان آب و هم در جهت موافق آن پیش آمدگی ‌های دارد که اصطلاحاً موج شکن به صورت نیم دایره می ‌باشد. افزایش مقطع طولی پل و سنگین تر نمودن پایه‌ ها جهت خنثی‌ سازی رانش حاصل از طاقهای بزرگ، نقش استحکامی پل در مقابل فشارهای سرسام‌ آور آب در هنگام طغیان رودخانه ‌ها را داشته و منجر به هدایت مناسب آب شده است که از لحاظ مکانیکی و مهندسی در دوام پل تأثیر بسیاری دارد. در ساخت پل صیحه به نمای پل توجه نشده‌ و فقط به جنبة کاربری و استحکامی آن توجه نموده‌ اند. قوس دهانه ‌ها یک اندازه نبوده و پایه ‌ها تقریباً یک متر می‌ باشد، دهانه ششم بزرگترین دهانه را تشکیل می دهد. پل صیحه در سال ۱۳۷۹ شناسایی گردید و کار خاکبرداری و مرمت آن از سال ۱۳۸۰ آغاز شد. هرچند بخشی از این بنا نیمه اول دهه هشتاد توسط اداره میراث فرهنگی خوزستان مرمت شد، اما به نظر می ‌رسد بخشی از سازه، مربوط به دهانه دیگر پل به هر دلیلی مرمت نشده ‌است.

با توجه به اینکه در گذشته به دلیل شرایط زندگی مردم و نیاز به آب، اکثر سکونتگاه‌ ها در کنار رودخانه و چشمه‌ ها و مناطق آب خیز شکل می ‌گرفت، احتمال وجود سکونتگاه ‌هایی هم ‌زمان با این آباره در منطقه وجود دارد. در نزدیکی این آباره در منطقه سبز آب، آباره دیگری دیده می شود  که کاربری آن نیز مانند پل صیحه می‌ باشد. در طی خاکبرداری از دو آباره در اعماق مختلف به تکه‌ های مختلف سفال شکسته برخورد شده که متعلق به دوره اسلامی بوده اند.


موقعیت مکانی
این آباره در هشت کیلومتری جاده اندیمشک به شوش و در حاشیه شرقی جاده واقع شده‌ است.


منابع:

  • میراث فرهنگی اندیمشک
  • fa.wikipedia.org
  • saednews.com

جاذبه‌های گردشگری شهر اندیمشک

هتل های شهر اندیمشک

شما هم می توانید در این مورد نظر دهید: